Presque vu.

the sensation of being on the brink of an epiphany. when one cannot recall a familiar word or name or situation, but with effort one eventually recalls the elusive memory.

Irritatie. Deze week is het gefocussed op mijn harde schijf die het aan het opgeven is. Hij ligt op de intensive care bij kerel die de spullen aan 't redden is en op zijn TB externe harde schijf aan 't zetten is. Dus opzich, is dat fijn, dat is goed, want voor een groot gedeelte gedeelte lukt dat. Vanwaar dan de irritatie? Nou, door dat mijn externe harde schijf dus op dit moment Niet gekoppelt zit aan mijn laptop houd dat in dat ik ver weg ben van mijn door de jaren heen opgebouwde mappen vol muziek. 
As we speak ben ik compleet afhankelijk van de kleine collectie die ik gedownload heb en ben vergeten over te zetten, en dus nog in 'my downloads' op mijn laptop staat. En het is fijn, sure, want ik downloadde het, maar het is niet alles. In kort? Het fucked echt de volgorde van mijn last.fm bands op. :'). Er zit niks anders op dan obsessief te downloaden zodat ik dat weer recht kan trekken, no? Vind ik ook.

Ieder mens zou nu tot de conclusie komen dat als dat is waar ik mij druk om moet maken, mijn leven pretty darn good is. Ik zeg nee, ik zeg gewoon dat ik blijkbaar echt heel erg hard opzoek ben naar plaatsvervangende dingen om mij druk om te maken dat dát mij dwars zit.

O, en hai stof! Een maand alweer geen updates. Nu ben ik best gewend aan stof, de laatste tijd, want opruimen is niet het grootste talent van Erwin en mij, maar toch. Virtueel stof is zo niet mijn stijl. Vandaar dus hai, op deze blijde dag! 

Want 14 December is een al voor de 3de keer een belangrijke datum! Erwin en ik vieren ons 2 jarig elkaar-leuk-vinden vandaag! Mijn brabantse prins op zijn zwarte verroeste fiets houd al 2 jaar van mij en gaat niet meer bij mij weg, en na twee jaar van hem houden begin ik een klein beetje te geloven dat dat inderdaad niet gaat gebeuren en dat dat gevoel wat ik heb, als ik naar mijn grote, duimende, niet 100% helemaal mannelijke hoopje kijk wat onder de zebra deken ligt en kan genieten van winnie the pooh, dat com-pleet gevuld zijn met liefde dat het lijkt alsof je uit elkaar zou barsten als je het niet zeggen zou, heel misschien ook wel is wat hij ervaart als hij naar mij kijkt. 
Dat ik het begin te geloven betekend nog niet dat ik het kan bevatten. Maar, misschien dat dat wel is waarom we het al zo lang met elkaar vol houden? Dat ik nogsteeds naar hem kan kijken, en hij naar mij, en dat het mij verwonderd dat er iemand op de wereld is die zo ontzettend veel van mij houd, die mij zo kent en nogsteeds niet weg rent maar juist dichter bij mij lijkt te willen zijn.

Ja, ik houd van 'm. Mijn showworstelijkkende ADHD'er, mijn van glitter en chocolade houdende hygiënische metalhead, mijn pizza etende, met een zachte g pratende koffergooiende bende klunzigheid. En hij van mij, helemaal, en hij vind het vréémd dat ik van hem houd. Mafkees. 

Ja, mijn maag zit vol met vlindertjes, vandaag. 

En ik wou dat ik ze weg kon geven. Niet dat ik mijn prins op het witte paard wil uitlenen, of dat ik graag zou hebben dat iemand diezelfde vlindertjes had als 'ie naar 'm keek, maar ik zou het gevóél wel graag uitlenen.

Dat gevoel, dat je zo gewild bent, gewoon om wie je bent en niet om dat iemand je graag alle hoeken van de slaapkamer laat zien en that's it. (Ja dat mag ook wel, maar dat's mijn punt niet). Dat er gewoon niet meer word verwacht dan dat je bent wie je bent, en dat dat dan voldoende is. 
Dat iemand je hand vast kan pakken en dat er niets is wat zo goed voelt als dat, één kneepje wat je helemaal kan vullen met het gevoel dat je niet alleen is, dat er iemand naast je staat die er (soms zelfs letterlijk) door dik en dun voor je is. Die als je je goed voelt, maar ook als je je slecht voelt, er zal zijn om van je te houden omdat jij jij bent, niet één of andere standaard van een meisje wat je zou moeten zijn, maar jij. 
En zelfs een klein beetje dat dood enge, dat er iemand is die je door en door kent, al je slechte momenten, je voor je eigen gevoel meest lelijke momenten, je diepe dalen en je off-moments, en die dan alsnog zegt dat 'ie van je houd, en dat je dat maar toe moet laten en moet geloven.

Die sprong in 't diepe met iemand en dat je die dan maar gewoon moet vertrouwen dat het goed komt? Die gun ik mensen, en sowieso één in 't speciaal. Ik gun jou, zo hard, dat gevoel dat je valt en dat je uiteindelijk merkt dat je al geland bent en dat het geen pijn deed omdat de ander je niet zal laten vallen. Nooit niet.

En mocht dat wel gebeuren, mocht je je ooit laten gaan, en vallen, en hoe dom ook iemand laat je gaan sta ik er sowieso met een groot kussen en een doos met chocola. Het is natuurlijk niet optimaal, maar het is misschien iets wat de pijn een klein beetje kan verlichten. Hopelijk.

Ik heb na twee jaar eindelijk een beetje het gevoel geland te zijn. Ik ben twee jaar gevallen en het voelde geweldig, maar ik was zó bang te landen en er achter te komen dat hij weg zou zijn. Maar hij staat er nog en hij houd van me en ik denk niet dat 'ie nog weg gaat. En ik ben er blij mee. Noem me saai, burgerlijk, oudbollig en tuttig, maar ik kan niet wáchten tot ik een huisje met deze gozer kan vinden. Ons eigen plekje. 

Zo. 

Vandaag ben ik klef, so sue me. :').

Toen ik gister uit de film liep met m'n vriend waar over we zaten te zeuren zat ik mij voor een klein moment af te vragen of ik mij niet eens kon storten op het schrijven van resenties. Niet hier, niet om deze blog mee te bezoedelen, maar gewoon ergens, op een nieuw plekje op het internet. Ik ben nog aan 't broeden op het idee; genoeg tijd voor, daar waar ik het grootste gedeelte van de dag nog steeds op m'n luie kont zit (gedeeltelijk gedwongen door school, tho)
Echt, als mijn docenten gym mij nu zouden kunnen horen zouden ze het denk ik niet geloven ook al zágen ze het me zeggen, maar ik Wil Beweging Nu. Ik mís mijn fiets, ik mis mijn gejatte fiets heel erg. Ik mis even snel naar het winkelcentrum kunnen fietsen, ik mis naar de stad fietsen, ik mis wakker worden op de fiets 'sochtends op weg naar school en ik mis de vríjheid. Zegmaar het gevoel van de auto, maar dan kleine afstand? Ik mis het, in ieder geval.

Mijn nieuwe fiets staat al in Zwolle, nog in stukjes, en ik moet 'm met al mijn vrouwelijke kennis van klussen nog zelf in elkaar gaan zetten, maar hij is er, en ik ben er zo verschrikkelijk blij mee. Aankomend weekend ga ik 'm in elkaar flansen zodat ik voor volgende week een fiets heb! Nu de weg naar school nog leren en dan ben ik er helemaal klaar voor.
Nu vrees ik ergens dat ik met het aankomende winter weer alsnog wel naar de bus zal grijpen hoor, vaak genoeg, maar dat de mogelijkheid er is maakt me ergens al heel blij. Ik voel m'n aderen gewoon dicht slibben. Brr.

Ja. Ik ben ondertussen wel weer toe aan de fiets, denk ik. Ik kan letterlijk en figuurlijk wel even een frisse wind door m'n haar/hoofd/leven gebruiken, geloof ik. 

Dubio. 

Ongeveer 392 resultaten (0,06 seconden). Dát is wat ik krijg als ik mijn naam in tik. Natuurlijk gaan al die resultaten niet allemaal over mij, maar de eerste twee pagina's is het goed raak qua profielen en w/e. Het is ergens maar een naar gevoel, zo makkelijk te vinden zijn. 
Ik heb al 2 profielen de prullenbak in gegooid. Harteloos op de deleteknop gedrukt. Nu moet ik wel toegeven dat het de profielen waren waar ik het minst mee had (myspace, netlog(lol).) maar toch. Ik zit in dubio of ik mijn killing spree door moet zetten. Twitter maar verwijderen omdat het eigenlijk een best wel suf idee is om op zaterdagavond maar openbaar neer te zetten dat je geen leven hebt en thuis zit, of perongeluk op de dinsdag ochtend net iets te laat tweet 'heerlijk geslapen, nu pas wakker #goedemorgen!' terwijl je moeder prima weet hoelaat je school begint? Hyves onder de hakbijl en ook Facebook het oneindigen in verwijderen? (Nouja, nouja, oneindig, als ik het mag geloven staat alles nog zo'n 10 jaar vindbaar in cache opgeslagen.) 

Het zou 'sociale controle vs. contact houden met vrienden' zijn, ware het niet dat ik eigenlijk die sites helemaal niet zo erg gebruik voor contact met vrienden, eerder af en toe eens spieken hoe het met iemand gaat, en is dat niet juist wat ik zou willen voorkomen? En als mensen mij missen, dan zoeken ze me wel op, toch? Vast dat ik vindbaar ben op andere manieren (al moet ik eerlijk bekennen dat ik half dacht dat een oud klasgenoot van me dood was, tot ze op dook op hyves. :'). Ja nee echt.)
Het is denk ik meer de vraag of ik het de sociale controle en f'd up google hits die ik er van krijg waard vind om hier en daar vrij nutteloos mijn eigen plekje van het internet te kapen. 

Misschien dat ik het gewoon maar doe, eens, ooit, onverwacht. Ik vraag mij af hoeveel mensen het zouden merken, want ik zie mijn vriend aantal vaak wel eens omlaag gaan en als ik dan probeer op te zoeken wie ik eigenlijk mis zou ik het me niet kunnen bedenken. Zou ik mailtjes krijgen, boze mensen die denken dat ik ze ontvriend heb? 
Je zou het neer kunnen zetten als 'de mogelijkheid je eigen begravenis mee te maken'. Gewoon, er opeens niet meer zijn, en dan maar afwachten hoeveel mensen je missen gaan (en het dan ook laten weten).Thinking 'bout it, misschien is het voor mijn wankele ego helemaal niet zo'n heel goede zet om het allemaal te verwijderen. :').

Het is wat, waar een mens mee zitten kan.

I thought that someone would notice
I thought somebody would say somethin'
If I was missin'
Oh can't you see me?

Jo -de twintiger- sanne. 

Ik wou een blog schrijven over het bijna 20 zijn, toen over het 20 zijn, toen over het al een poosje 20 zijn en toen besloot dat het hele 20 zijn eigenlijk het bloggen niet waard is. To be honoust, het voelt eigenlijk alleen maar flut dat je dan eindelijk 20 bent, maar alsnog te jong voor 21+ feesten. Het is maar goed dat ik burgerlijk en saai ben, anders zou ik daar ook nog eens mee moeten zitten. 

Nee, het heen gaan van mijn tienertijd is me niet al te zwaar gevallen. Mijn tienertijd, waarin ik rebels niet aan de drugs ben gedaan, niet een poging heb gedaan tot roken, geen 20 vriendjes af heb gewerkt of wazige weekenden heb meegemaakt tijdens mijn ruige stap periode. Nee, wat ik wel heb gedaan is bloggen en misschien dat je het daar wel mee opsomt. Laatst was ik in de bioscoop waar ik de zin "You probably blog too, don't you?"  te horen kreeg in een niet al te positieve zin, ik vraag mij af wat het precies inhoud, wanneer een meisje blogt. Misschien dat ze burgerlijk en saai is. 

Nee, in mijn '-twintig'er jaren ga ik dingen Doen. Denk ik. En bloggen, tenzij dat niet samen gaat natuurlijk. Iemand moet me echt vertellen wat het ding toch is met meisjes die bloggen. Echt. 

Vandaag zag ik in de trein, op het traject tussen Utrecht en Eindhoven, een man die eruit zag alsof 'ie wel een knuffel kon gebruiken. Ik bedacht me dat de wereld waarschijnlijk een pak beter zou zijn als er mensen zouden zijn die dat dan ook eens zouden doen. Ik had mijzelf er bijna van overtuigd die ene stap te nemen om de wereld zelf een klein beetje vrolijker te maken tot hij uit stapte in Den Bosch. 

Ik vraag me af hoe zijn dag zal gaan. 

Mijn theorie van de relativiteit van geluk houdt in dat men zich in wezen niet goed of slecht voelt, alleen beter of slechter dan voorheen. Dit inzicht opent een nieuw pad naar geluk: deprimeer jezelf en in de opluchting daarna zul je een gevoel van gelukzaligheid ervaren.

Ik werk nog aan het wetenschappelijk bewijs

www.nobodyhere.com

  "The whole purpose of places like Starbucks is for people with no decision-making ability whatsoever to make six decisions just to buy one cup of coffee. Short, tall, light, dark, caf, decaf, low-fat, non-fat, etc. So people who don't know what the hell they're doing or who on earth they are can, for only $2.95, get not just a cup of coffee but an absolutely defining sense of self: Tall. Decaf. Cappuccino."

Ik stond gister in de rij van de starbucks toen ik mij bedacht dat koffie, wat heeft. Charme. Charisma. En toen ik, helemaal tevreden, met mijn halve liter aan signature hot chocolate naar buiten liep bedacht ik mij, waarom ik het niet dronk. Waarom koffie, in welke maat of smaak of soort, niet een deel is van mijn persoonlijkheid en waarom ik niet mijn karakter kan benadrukken met een ''kop koffie 'sochtends om mee op te starten.''
Nee, het is gewoon hoe je het went of keert, niks voor mij. Koffie. Ik kan niet tegen de smaak, hoeveel melk, suiker of chocola je er ook doorheen gooit, koffie blijft naar koffie smaken. Ergens vind ik het wel jammer, maar aan de andere kant denk ik dat het onderbewust iets is, wat zegt nee.
Nee. Misschien is koffie mij te volwassen. Misschien is koffie, naast het hebben van een vaste relatie, met uitzicht op al samenwonen, geld wat opgaat aan wasmanden ipv een tof paar schoenen, gewoon teveel van 't goede. Te volwassen. En is warme chocolademelk kiezen uit een bord met zoveel caffeine volle spullen gewoon mijn ding wat zegt ''kijk, ik ben een tiener, jong, in de bloei van mijn leven, het is nog allemaal niet voorbij, echt niet!"
Of misschien, is het gewoon mijn over het algemeen afzetten tegen sociaal geaccepteerde verslavingen. Misschien valt koffie, voor mij gewoon teveel in 't rijtje met roken en doe ik het niet omdat iedereen het logisch vind, dat je het doet. Dat het mijn statement is wat zegt "Kijk mij, hoe normaal ik me ook kleed en hoe burgerlijk ik me ook gedraag met mijn geen drugs en w/e, ik ben stiekem niet compleet sociaal geaccepteerd bezig!"

Misschien is dat wel mijn sense of self, is dit wel de magie voor starbucks voor mij, niet perse dat ik mijzelf als persoon neer zet door de soort koffie die ik drink, maar juist door de koffie die ik niet drink. Ha, dit ben ik, kijk mij met mijn chocolademelk eens lekker alternatief bezig zijn!

Ik denk dat ik er vanavond nog eentje haal.

Oke, ik loog. Niks niet twexit, want met internet op mijn mobiel is een loos momentje al snel gevuld met 't volgen van andere tweets, of zijn loze feitjes al snel op twitter gegooid om gelezen te worden door absoluut niemand (of een van de 30 mensen die mij (ook) volgen). Ergens voelt het bijna beter om te twitteren dan om te bloggen, alleen al omdat je daar wel weet dat iemand je volgt.

Ik heb lowlands overleefd. Want, ja, ik was op lowlands. (Er waren -opeens- kaartjes, mede mogelijk gemaakt door de tofste coca cola medewerker die er is. \o/.) En toen stonden wij daar, Erwin en ik, met onze tent, slaapzakken, matjes, te wachten op dat bandje zodat we naar binnen mochten. Of nouja, eerst op de trein, die we misten, toen op de bus, zo'n twee uur, daarna pas op het bandje en daarna op Sanne, omdat we er geen wijs uit krijgen waar ze nou precies ook alweer stond.
En, niet dat we er gebruik van hebben gemaakt hoor, die tent, matjes, en slaapzakken, maar het heeft meegeholpen aan de algehele sfeer. Nee, wij hebben thuis geslapen, op redelijke matrassen in een normaal bed in alle rust en vrede die een mens wilt 'snachts. En zodoende, heb ik 't overleefd, dat lowlands. Op zo'n manier zou je toch bijna zeggen ''doen we nog een keer, volgend jaar!''

En nu zit ik hier, half tussen die ongebruikte matjes en slaapzakken die ik nog op moet bergen, half tussen de spullen die ik nog op moet ruimen / in moet pakken om richting Eindhoven te kunnen brengen. En dan, dan zit ik niet meer hier, maar daar. Al zit ik daar ook wel hier, mits ik vanuit daar laat weten dat ik hier zit, dan is hier daar. Jeweetzelf, toch?

En ik moet naar de kapper. Ik wel, daar waar sommige mensen dat eigenlijk beter niet hadden kunnen doen.

Twitter, het is niet mijn ding. Ik heb het geprobeerd, aangemaakt dat account en tweets het www opgegooid. Zelfs mobiel internet op mijn mobiel gezet zodat ik zelfs in de kiosk kon melden dat er geen donder te doen was, maar ik vrees dat dat, plus mijn verslavingsgevoeligheid voor dit soort loze dingen, het enige is waardoor ik op dit moment zo'n 100 tweets bij een heb kunnen rapen. Voor de rest is het gewoon, simpelweg mijn ding niet.

En dat ligt niet aan twitter hoor, echt niet, het ligt aan mij. We zijn gewoon te verschillend van elkaar..

En ipv een slechte break up move is dat dit keer echt zo. Want, hoeveel leestekens mag je gebruiken bij zo'n tweet? Juist, 140. Voor mensen die mij kennen moet het kwartje alleen al vallen bij dat nummer, want inderdaad, ik ben absoluut niet het typ wat dingen kan omschrijven in 140 leestekens. Tuurlijk, het lukt wel, maar ik moet zeggen dat het nou niet echt uiterst boeiend lees voer is geworden.
Ik weet niet precies mijn vinger erop te liggen wat er precies is dat het me niet lukt, misschien dat het gewoon voelt als een belemmering van mijn creativiteit (of mijn doen als) Als je het heel graag wou willen zou je daar natuurlijk van kunnen maken dat ik graag om de ware boodschap van dingen heen draai, maar als dat het boeiender maakt om te lezen / aan te horen? Dan ja, inderdaad.

Nu is dat overigens wel de hype van vandaag de dag, niet? Dat compact mensen laten weten waar 't allemaal om draait op dat moment. Of dat nou twitteren voor je hobby is, of een sollicitatie doen via twitter? Het is er! Dat is net zoiets als dat ik me in steekwoorden heb moeten inschrijven op mijn huidige opleiding. Met nog minder dan 140 tekens, zelfs! Dan krijg je de vraag ''wat denk je dat je toekomstige baan in houd'' en dan heb je niet eens de ruimte om ''aan de hoeveelheid tekens die ik mag gebruiken, blijkbaar niet zo heel veel'' te typen (wat ik vast, destijds al geblog't heb, vast! Het is een redelijk grote ergernis van me geweest. :').)

Daar weer naast, onsociaal dat ik er van word joh! Zit je daar gezellig op een terrasje met iemand voel je constand de neiging om te smsen dat je fijn op een terrasje zit. Heb je een leuke quote, voel je de neiging je leuke quote 't internet op te gooien. Same voor gezellig op de bank zittend met vriendje, en dat je 't dan niet kan laten om te kijken wat er in de tussentijd getwitterd word.

Nee, ik geloof dat ik 't maar houd bij van tijd tot tijd bloggen. Grote lappen tekst, mega inleidingen die leiden tot niet zo heel boeiende climax'en. Om het punt heen draaien en veel meer woorden gebruiken dan eigenlijk nodig is om iets duidelijk te maken. Daar, daar houd ik van. <3!

Twexit, peeps.